Huşu içinde yatsın tüm ölü sineklerim. Ve yanlışlıkla öldürdüğüm binlerce karıncağız. Yazın tadını benden fazla çıkaran tüm hareşatlar ölmeyi haketti biraz bugün. Hareketsizlikten kol bacak beyin kulak travmaları geçireceğimi düşünür gibi olduğum ama sıcaktan düşünmek eylemini bile yapamadığım şu durumda orama burama tırmanmak münasebetsizliğini nasıl olur da bu kadar rahat gösterirler haksız mıyım ama. Kendim sorup kendim yanıt verdim ve sonra katlettim içimdeki tüm hareşeseverliği işte. Bi kedim olsa ona sorup yine kendim yanıtlardım ve göbeğini ısırırdım belki onun ama olmadı. Çok sinirlendim. Boynumu ısırdı bi tanesi az önce. Sen kimsin ki benim boynumu ısırıyosun ya. Kimsin yani. Neyse dedim, sen ki kuşlara su koyduğun kabı düzenli aralıklarla kontrol edip içine düşen minik kanatlıları kurtarma görevini kendi kendine vermiş insansın dedim. İyi düşün, sen Dilek'sin dedim ama düşünemedim, beynime erişemedim. Günlerdir hiç kapatılmadan çalıştırılmış ve fanı tıkalı bilgisayar gibi ısındıkça mallaşma eğilimi gösterdim. Sakız çiğnemek bir beyin egzersizi midir sayın blog. Gözlerini çevirmek bir beyin egzersizi mi? Dilimi mi sokup çıkarayım, kulaklarımdan basınç yapıp içeride beynimi mi uyandırayım ben şimdi? Kafamı az sallasam sıcak bi sıvı olarak burun deliklerimden akıcak beynim su yolunu bulurcasına. Kulaklarımdan görünmeyen buharlarla uzaklaşıcak falan tüm hafızam. Bu kadar hararet yapmış olmam neyin göstergesidir canım blog? Kafamı deepfreeze mi sokayım, kulağımı soğuk klimalara mı dayayayım ben şimdi?
Karıncalar güzel varlıklar aslında. Üzerimde gezmedikleri zamanlarda.
