Bence tavuklar uçabilir, evet. Uçabileceklerine inansalar uçabilirler belki en azından. Ya da ben inanırsam aklımdaki tavukları uçurabilirim. Daha fazla sıkılırsam keçileri de kaçırabilirim. Yanıma bi paket domates çorbası alıp buralardan kaçabilirim. Niye domates çorbası, çünkü keçileri kaçırmışım ya düşünemişim yanıma saç düzleştirici almayı. Issız bi çıkmaz sokağa düşmüşüm mesela sonra, gitmişim gitmişim çıkmamış sonu. Yok sonu çıkmış, çıkış yolu çıkmamış. Ben de çıkmazlar çıkılmak içindir diyip tırmanmışım önüme engel duvarın üstüne. Sonra da yoluma devam etmişim işte, bu hikaye de saçma sapan bitmiş. Hikayeler öyledir çünkü.
Hayat da hikayeler gibi olsaydı diyorum. Bazen hayat gerçekten saçmasapanlıklarla dolu olsun istiyorum ama uykum geliyo o sırada. Gözlerimin, ellerimin, ayaklarımın uykusu geliyo, en çok da yarısı çıkmamış sağ alt 20lik dişimin. Uykuyu yarısı çıkmamış 20lik dişimde hissediyorum. Yıllardır içerde uyuyo o da işte, kafası çıktı gerisi yok. Ben de annemin karnından 10 aya yakın çıkmamışım zaten. Çekip çıkarmasalar yine keyfimi bozmaya niyetim yoktu bence ya, neyse. Böyle pis bi dünyaya bi bebek yani kendimi getirmek istememişim zekamı seviyim. Bu da aklıma nerden geldi bilmiyorum ama bi tembellik söz konusu evet kabul ediyorum yani. Şurdan yatağıma gitmeye üşeniyorum aslında. Şu suyu uzatsana bi zahmet blog. Sıkılırken uykum geldi çünkü biliyosun. Saçmalarken yoruldum. Yorulurken susadım falan. Delirirken kendime çimdik atsam her çimdikte yatağıma biraz yaklaşsam. Hava bugün çok güzel olsa annem sabahın köründe beni uyandırmasa. Lalalalaa
Keçiler ne güzel zıplıyo hendekten...
